خرید بازی Assassins Creed Brotherhood PS3 PS3 پلی استیشن 3

معرفی بازی Assassins Creed Brotherhood PS3

بازی Assassin's Creed: Brotherhood یک بازی اکشن-ماجراجویی محصول سال ۲۰۱۰ است که توسط Ubisoft Montreal توسعه یافته و توسط Ubisoft منتشر شده است. این سومین قسمت اصلی از مجموعه بازی‌های Assassin's Creed و دومین قسمت از «سه‌گانه اتزیو» است که دنباله‌ای مستقیم بر Assassin's Creed II محصول سال ۲۰۰۹ محسوب می‌شود.

حدود یک سال از زمانی که اتزیو آدیتوره دا فیرنزه با Assassins Creed 2 PS3 در ایتالیای رنسانس ویرانی به بار آورد و تا جایی که فیلمنامه اجازه می‌داد، قتل عام کرد، می‌گذرد. در حالی که طرفداران در واقع منتظر قسمت سوم این حماسه هستند، یوبی‌سافت با یک دنباله به ظاهر بی‌میل برای این ماجراجویی، طرفداران را گیج می‌کند. یا آیا Assassin's Creed Brotherhood چیزی بیش از آنچه در ابتدا به نظر می‌رسد، دارد؟

ادامه یکپارچه

هر کسی که این بازی، یا بهتر از آن، بازی‌های قبلی را انجام نداده باشد، احتمالاً داستان Assassin's Creed Brotherhood (ACB) را کمی گیج‌کننده خواهد یافت. اگرچه یک ویدیو با وضوح بسیار پایین برای سیستم‌های HD تمام تلاش خود را می‌کند تا پیشینه پیچیده‌ای را که زندگی دزموند مایلز خاص را با اجدادش الطایر (در اورشلیم قرون وسطی) و اتزیو آدیتوره دا فیرنزه (در ایتالیای رنسانس) مرتبط می‌کند، روشن کند.

 با این حال، در نهایت، داستان اصلی آینده‌نگرانه در مورد مبارزه ابدی بین به اصطلاح "آدمکش‌ها"، گروهی از شورشیان آزادی‌خواه از یک سو، و "تمپلارها"، سازمانی شیفته قدرت از سوی دیگر، به طور خلاصه منطقی به نظر نمی‌رسد. مهمتر از همه، ارزش ایدئولوژیک عظیم سیب، یکی از به اصطلاح "شاردهای عدن"، مصنوعات ویژه‌ای که تمپلارها می‌توانند برای مطیع کردن بشریت استفاده کنند، همچنان نامشخص است. همانطور که اختراع و استفاده از به اصطلاح "انیموس"، دستگاهی که به بازیکن اجازه می‌دهد تا عملاً در بدن اجداد خود فرو رود تا ماجراجویی‌های آنها را دوباره زنده کند، نامشخص است. 

 حتی اگر قسمت اول را بازی نکرده‌اید، هنوز باید با قسمت دوم آشنا باشید. ACB نه تنها بر اساس عناصر گیم‌پلی خود ساخته شده است، بلکه از نظر محتوا نیز دقیقاً از جایی که ماجراجویی اتزیو به پایان رسید، ادامه می‌یابد: در اتاقی شبیه به ترون که الهه دیجیتال مینروا پس از شکست پاپ تمپلار در رم، با او صحبت می‌کند.

تریلر بازی Assassins Creed Brotherhood پلی استیشن 3

بحران در حال و گذشته

اما همانطور که معلوم می‌شود، پاپ نمرده است و شارد عدن سیب‌شکل آنطور که تصور می‌شد، در جای امنی نگهداری نمی‌شود. ویلای آدیتوره در مونتریجیونی توسط برادران بورگیا، آنتاگونیست‌های اصلی، در یک نبرد جمعی تعاملی چشمگیر که با برج‌های فتح و غیره تکمیل شده بود، مورد حمله قرار می‌گیرد. عموی اتزیو کشته می‌شود، سیب به دست شرورها می‌افتد و اتزیو مجبور می‌شود به همراه خواهر و مادرش به رم فرار کند.

اوضاع برای دزموند در حال حاضر بهتر به نظر نمی‌رسد و اوضاع در اینجا نیز وخیم‌تر شده است: شرکت قدرتمند و پیشرفته آبسترگو، با حمایت تمپلارها، مخفیگاه دزموند را کشف کرده و یکی از آخرین قاتلان فعال را مجبور به فرار به همراه دوستانش و یک انیموس قابل حمل کرده است. در حال حاضر نمی‌خواهم فاش کنم که به کجا می‌روم - همینقدر بگویم: دیدن اینکه یوبی‌سافت مونترال با مخفیگاه جدید دزموند، یک چرخه روایی را می‌بندد، لذت‌بخش است. در مجموع، باید اذعان کرد که کانادایی‌ها در حال ارتقای بازی روایی خود هستند. 

شخصیت‌های اتزیو، دوستانش و به ویژه دشمنانش به وضوح تعریف شده‌اند. دراماتورژی به طور قابل توجهی ساده شده است، از بار اضافی نسخه قبلی خلاص شده و در یک چهارم پایانی ماموریت‌های اصلی تا پایان احساسی، شتاب عظیمی به خود می‌گیرد. و نه تنها در یافتن یک نتیجه‌گیری روایی برای حماسه اتزیو، بلکه در ایجاد ارتباط با بخش اول، با محوریت الطایر، و همچنین داستان دزموند در زمان حال نیز موفق است. این امر با موفقیت کنجکاوی در مورد بخش سوم «رسمی» را برمی‌انگیزد.

اصلاحات بصری و رکود

دراماتورژی بهبود یافته همچنین توسط صحنه‌پردازی پشتیبانی می‌شود که تقریباً از هر نظر اصلاح شده است و هم به شخصیت‌های اصلی مخفی (معماری و طراحی سطح) و هم به بازیگران مجازی سود می‌رساند. در حالی که دومی‌ها در درجه اول از طریق حالات چهره متنوع‌تر و بهبود یافته‌تر توجه را جلب می‌کنند، اولی‌ها جزئیات جدید بسیاری را آشکار می‌کنند که کاوش در شهر ابدی را به یک تجربه همواره لذت‌بخش تبدیل می‌کند.

این واقعیت که در مقایسه با سایر قسمت‌های این مجموعه، شما اساساً به یک شهر (رم) محدود هستید، با اندازه عظیم آن و مناطق و مناطق متنوع‌تر جبران می‌شود. شکوه ونیز یا اورشلیم را می‌خواهید؟ درست متوجه شدید - نزدیک واتیکان! محله‌های فقیرنشین، بازارها، زمین‌های وسیع، رشته‌کوه‌ها و ویرانه‌ها (آیا رم در دوران رنسانس تا این حد مورد غفلت قرار گرفته بود؟) نیز شما را به لذت بردن از کاوش ترغیب می‌کنند.

اما همچنان در Assassins Creed Brotherhood کاستی‌هایی وجود دارد که قابل توجه هستند: این کاستی‌ها شامل، به عنوان مثال، شخصیت‌های غیرقابل بازی (NPC) که در خیابان‌ها پرسه می‌زنند و به کار شبانه‌روزی خود که عمدتاً شامل پرسه زدن به این سو و آن سو است، می‌پردازند، می‌شوند که اکنون حتی از شخصیت‌های اصلی نیز بی‌اهمیت‌تر شده‌اند.

تریلر گیم پلی بازی Assassins Creed Brotherhood پلی استیشن 3

آنها به هیچ وجه به اندازه شخصیت‌های اصلی طراحی یا انیمیشن دقیقی ندارند و با بررسی دقیق‌تر، از همان لباس‌ها و اجزای صورت تشکیل شده‌اند. با این حال، این تنها کمی از تصور یک شهر پر جنب و جوش می‌کاهد. بلکه، این امر ناشی از اشکالاتی مانند نشستن دسته‌جمعی آشنا روی نیمکت‌ها و غیره است، زمانی که از یک خط دید خاص با اتزیو عبور می‌کنید. یا شهروندان اجباری که کاری بهتر از برخورد با دیوار یا سوار شدن بر اسب‌های خود در یک دایره بی‌پایان ندارند و همه رهگذران دیگر را از سر راه خود کنار می‌زنند.

بنابراین، شما دائماً از توهم رنسانس جدا می‌شوید. و این به طور قابل توجهی بیشتر از پنجره‌های بازشو، به خصوص در مناطق روستایی، سایه‌هایی که به صفحه نمایش می‌آیند یا پارگی‌های گاه به گاه است، که در کنار هم نشان می‌دهند که شکوه بصری روم به چه قیمتی خریداری شده است. اما: هم ویژگی‌های فنی و هم شهروندان کلون‌شده تأثیر کمی بر لذت، ارزش سرگرمی و انگیزه دارند.

Assassins Creed Brotherhood همچنین از نظر مکانیکی بهبود یافته است و از بسیاری جهات می‌تواند تعصب یک افزونه عجولانه با قیمت کامل یا یک افزونه گران‌قیمت و همه‌کاره در خدمت فرانسوی‌ها را رد کند. البته، در نگاه اول، ممکن است این تصور ایجاد شود که ACB اساساً فقط به آنچه AC2 ایجاد کرده بود متکی است. 

عناصر زیادی وجود دارند که می‌توانند به همان شکل یا فقط با کمی تغییر یافت شوند: به عنوان مثال، خرید املاک تجاری؛ دخمه‌ها، جایی که می‌توان گنجینه‌های ویژه را یافت؛ انواع مختلف سلاح و زره؛ گروه‌هایی از روسپی‌ها، دزدها یا سربازانی که می‌توانید برای یافتن پناهگاه و استتار در میان آنها یا استفاده از آنها برای پرت کردن حواس دشمنان استخدام کنید.

اما این فقط برداشت سطحی است. زیرا به سرعت آشکار می‌شود که Ubisoft Montreal تقریباً به هر عنصری دست زده، آن را اصلاح و پالایش کرده است. برای مثال، املاک و مستغلات را در نظر بگیرید: نه تنها می‌توانید علاوه بر ساختمان‌های تجاری، بناهای تاریخی رومی را به دست آورید، بلکه می‌توانید قنات را نیز تعمیر کنید تا ارزش کلی کلان‌شهر ویران شده افزایش یابد. اغلب، متوجه خواهید شد که برخی از ساختمان‌ها هنوز قابل خریداری نیستند زیرا در منطقه‌ای تحت نفوذ بورجیاها قرار دارند که با برج دیده‌بانی آنها مشخص می‌شود.

برای به دست آوردن کنترل منطقه و در نتیجه فرصت خرید ساختمان‌ها، برج باید سوزانده شود. اما قبل از بالا رفتن از نما، ابتدا باید کاپیتان مربوطه از بین برود. و این گاهی اوقات می‌تواند یک کار چالش برانگیز باشد. گاهی اوقات رئیس نگهبان در اعماق دیوارهای قلعه کوچک خود گشت‌زنی می‌کند، گاهی اوقات آشکارا پرسه می‌زند، اما با کوچکترین نشانه‌ای از خطر، پا به فرار می‌گذارد و تا روز بعد دوباره ظاهر نمی‌شود - تنوع تضمین شده است. این واقعیت که برخی از این مناطق بورجیا نیز در مسیر رسیدن به اهداف ماموریت در داستان اصلی هستند و پیشرفت را دشوارتر می‌کنند، این ماموریت‌های فرعی را جذاب‌تر می‌کند.

گروه من، گروه تو

گروه‌های مختلفی که می‌توانید در آنها پناه بگیرید نیز ارتقا یافته‌اند: به عنوان مثال، ابتدا باید ماموریت‌های خاصی را انجام دهید تا آنها را با خانه اصلی گروه خود باز کنید. پس از آن، همیشه می‌توانید اعضای گروه را در شهر پیدا کنید که ماموریت‌های اضافی را برای شما فراهم می‌کنند، که تکمیل آنها معمولاً منجر به افزایش شهرت در گروه مربوطه می‌شود. همچنین چالش‌های خاصی وجود دارد که می‌توانید برای کسب امتیازها آنها را انجام دهید. 

این موارد می‌تواند از وظایف ساده‌ای مانند «۳۰۰ متر دویدن مداوم»، «ده بار استفاده از زنان روسپی برای پرت کردن حواس نگهبانان» یا «پنهان کردن پنج دشمن کشته شده در کاه» تا ماموریت‌های فرعی وقت‌گیرتر مانند «کشتن ۲۰ نگهبان در نگهبانخانه با کمان پولادی بدون شناسایی شدن» متغیر باشد. در حالی که طراحان هیچ چیز جدیدی را ابداع نکرده‌اند، این وظایف به طور قابل توجهی محیط ماموریت را گسترش می‌دهند.

و کمی تاکتیک با گزینه تبدیل ساختمان‌های خاص به پایگاهی برای گروه مربوطه اضافه شده است. آیا در منطقه‌ای هستید که توسط نیروهای قوی دشمن محاصره شده است؟ در این صورت ممکن است توصیه شود یک شاخه مزدور ایجاد کنید که در آن بتوانید بلافاصله یک جوخه را بدون هیچ گونه انحراف بزرگی استخدام کنید. اگر احساس می‌کنید که مزدوران دیگر مفید نیستند و به جای آن به دزدها تکیه می‌کنید، می‌توانید به راحتی «مستاجر» خود را تغییر دهید و از آن به بعد جوخه دیگری از دزدها را برای اعزام داشته باشید.

چالش اضافی

یکی از انتقادات به هر دو نسخه قبلی این بود که ماموریت‌های اصلی در نهایت بسیار آسان بودند و اغلب به روشی فرمولی حل می‌شدند. برای تغییر این وضعیت، یوبی سافت ترفند بسیار هوشمندانه‌ای به کار برد: تمام ماموریت‌های اصلی و بیشتر ماموریت‌های فرعی یک هدف فرعی دارند که اگر دزموند می‌خواهد به نرخ همگام‌سازی ۱۰۰٪ با اتزیو دست یابد، باید به آن دست یابد. 

این هدف با یک محدودیت زمانی بسیار محدود در دخمه‌ها شروع می‌شود، با «در این ماموریت هیچ سلامتی از دست ندهید» ادامه می‌یابد و با الزاماتی که مستلزم کشته شدن قربانی از یک موقعیت خاص یا با یک سلاح خاص است، پایان می‌یابد. حتی ماموریت‌های سایه، که در آن نمی‌توانید زمین را لمس کنید، و ماموریت‌های فرار، که در آن نمی‌توانید با آب تماس پیدا کنید، نیز در نظر گرفته شده‌اند. از آنجایی که این اهداف فرعی برای تکمیل موفقیت‌آمیز ماموریت‌ها ضروری نیستند، مبتدیان ناامید نخواهند شد، در حالی که کهنه‌کاران از یک چالش اضافی لذت خواهند برد.

و علاوه بر این، چیزهای کوچک زیادی وجود دارد که باعث می‌شود کمپین اصلی ۱۵ تا ۱۷ ساعته تقریباً مانند یک مسئله فرعی به نظر برسد: اینجا، یک تمپلار پنهان که باید از بین برود، آنجا، یک فاحشه که به کمک شما نیاز دارد، و در آخر، اما نه کم‌اهمیت‌تر، صندوق‌های گنج پراکنده در سراسر منطقه، راهزنان مهاجم و حتی پیک‌هایی که می‌توان جلویشان را گرفت، هدفی فراتر از صرفاً تقویت حساب شخصی دارند. اغلب، آنها نه تنها شامل پول نقد هستند که به دلیل تورم قیمت‌ها ارزش آن به طور قابل توجهی افزایش یافته است (حتی لئوناردو داوینچی هم اکنون پول نقد می‌خواهد)، بلکه اقلام تجاری مانند عاج، مدال‌های کمیاب یا گیاهان دارویی را نیز در خود جای داده‌اند.

این اقلام به نوبه خود می‌توانند با اقلام ویژه با بازرگانان خاص مبادله شوند: در اینجا، سلاح‌های خوب و به ویژه قدرتمندی پیدا خواهید کرد؛ در آنجا، یک افزونه برای تیغه کاف، که حتی به شما امکان می‌دهد تیرهای سمی شلیک کنید.

رفقای مسلح در حال آماده‌باش

هر کجا که نگاه کنید، فرصت‌هایی برای گذراندن وقت خارج از کمپین اصلی پیدا خواهید کرد. این واقعیت که اقدامات و مکانیک‌ها، مانند صندوقچه‌های گنج "کسل‌کننده"، تا حد زیادی به خودی خود آشنا هستند، به هیچ وجه شما را آزار نمی‌دهد. در کل، یوبی مونترال بالاخره موفق شده است همه گزینه‌ها را کنار هم قرار دهد و آنها را تا حدی به هم وابسته کند، به جای اینکه اجازه دهد مانند قبل کم و بیش موازی و جدا از هم باشند. این به شما این حس را می‌دهد که حتی اگر حس دنبال کردن هدف اصلی را نداشته باشید، هر چیز دیگری هنوز می‌تواند مفید باشد.

این امر به ویژه در مورد عنصر کاملاً جدید انجمن قاتلان صادق است. این امکان را فراهم می‌کند که قاتلان بیشتری را از میان شهروندان عادی استخدام کنید. کمی شبیه به محققان یا شبه‌نظامیان از قسمت اول فکر کنید که اتفاقاً آنها نیز در حال بازگشت هستند: یک غیرنظامی در خطر روی نقشه نمایش داده می‌شود و منتظر نجات توسط اتزیو است. پس از شکست دادن نگهبانان، آنها اساساً به عنوان یک رعیت به خدمت انجمن در می‌آیند و سپس می‌توانید آنها را کنترل کنید.

از این لحظه به بعد، شخصیت‌های قبلاً نادان حتی شخصیت و نامی به دست می‌آورند که شما مسئولیت خاصی را بر عهده می‌گیرید. از این به بعد، به عنوان مثال، می‌توانید از قاتلان استخدام شده کمک بخواهید: به سادگی به یک هدف نشانه بگیرید، دکمه شانه مربوطه را فشار دهید و یک (یا چند) قاتل تقریباً از ناکجاآباد ظاهر می‌شوند و معمولاً با موفقیت سعی در از بین بردن هدف دارند. اگر آنها توسط نگهبانان دیگر دستگیر شوند، باید قبل از اینکه دوباره پنهان شوند، آنها را از بین ببرند.

با این حال، اگر آنها با تعداد بیشتری از دشمنان روبرو شوند، این می‌تواند به یک کار دشوار تبدیل شود. در این صورت تنها راه حل این است که خودتان مداخله کنید و اسلحه به دست بگیرید - یا مطمئن شوید که قاتلان در خدمت انجمن برادری تجربه کسب می‌کنند.

سفر به اروپا

این نه تنها از طریق ترورهای موفقیت‌آمیز در رم یا نبردها علیه نگهبانان، بلکه از طریق مأموریت‌های اضافی که می‌توان به آنها محول کرد نیز اتفاق می‌افتد. در کبوترخانه‌ها یا در مقر، می‌توانید مأموریت‌هایی را که توسط شهرهای اروپایی متعدد به انجمن برادری ارائه می‌شود و به سطوح مختلف دشواری تقسیم می‌شوند، مشاهده کنید. هر مأموریت پول و تجربه مربوطه را به همراه دارد که به قاتلی که به این سفر فرستاده می‌شود، نسبت داده می‌شود.

از آنجایی که مأموریت‌ها بسته به "سطح" نمایش داده شده، شانس موفقیت متفاوتی دارند، برنامه‌ریزی استراتژیک اولیه ضروری است تا یاران خود را از دست ندهید. اگر چندین قاتل قرارداد را دریافت کنند، شانس‌ها افزایش می‌یابد - اما در این صورت آنها باید تجربه را به اشتراک بگذارند. و: آنها به عنوان یاریگر در رم در طول مدت قرارداد در دسترس نیستند. بر این اساس، شما همیشه باید بسنجید که آیا ممکن است برای قرارداد بعدی به آنها نیاز داشته باشید یا ترجیح می‌دهید آنها را با یک قرارداد خارجی به سطح بعدی ارتقا دهید، که به نوبه خود به شما امکان می‌دهد سلاح‌ها یا زره‌های آنها را ارتقا دهید. و این، البته، منجر به اثربخشی بیشتر به عنوان یاران یا مبارزان در کنار اتزیو می‌شود.

این یک عنصر بسیار جالب است، اما از پتانسیل آن به طور کامل استفاده نمی‌شود. البته، از دست دادن یک عضو صنفی که شما او را به نام می‌شناسید و او را تجهیز کرده‌اید و در حالت ایده‌آل، حتی زره‌های رنگ‌شده شخصی به او داده‌اید، ضرر سنگینی است. اما این ضرر حتی جدی‌تر خواهد بود - و همچنین با توجه به

تصمیم جالبی است که اگر مجبور باشید هزینه سفرها را از بودجه شخصی خود بپردازید، تصمیم بگیرید که چند آدمکش بفرستید. زیرا در این صورت نه تنها احساسات، بلکه پول نقد نیز سرمایه‌گذاری کرده‌اید، که جبران آن در صورت ضرر چندان آسان نیست. در این شکل، آدمکش‌های انجمن چیزی بیش از ابزاری برای رسیدن به هدف نیستند، چیزی که اگر بخواهید می‌توانید در ذهنیت «آتش بزن و فراموش کن» بسوزانید.

بیش از حد قدرتمند

اما بدون شک آنها ابزاری مؤثر برای رسیدن به هدف هستند. شاید حتی کمی بیش از حد مؤثر. البته، وقتی روی یک کار ثانویه مانند «جلوگیری از کشف شدن» تمرکز می‌کنید و نگهبانان خطرناک با یک سیگنال سریع از سر راه برداشته می‌شوند تا بتوانید بدون مزاحمت به راه خود ادامه دهید، خوشحال می‌شوید. یا وقتی از آدمکش‌ها برای مشغول نگه داشتن نگهبانان استفاده می‌کنید تا بتوانید به هدف اصلی خود برسید. یا وقتی خودتان حواس نگهبانان را پرت می‌کنید و یاران خود را به هدف اصلی اختصاص می‌دهید، و آنها بدون هیچ خطایی و با مسئولیت خودشان سعی می‌کنند دشمن را از بین ببرند.

امکانات موجود، علیرغم دستور واحد «این هدف را بکش»، بسیار زیاد است و تاکتیک‌هایی را به روم رنسانس می‌آورد. با این حال، همزمان، تنش به همان میزان کاهش می‌یابد. حتی «دوره‌های استراحت» که باید پس از یک ماموریت منقضی شوند تا بتوانید دوباره از خدمات آنها استفاده کنید، نمی‌توانند این را تغییر دهند. با این وجود، حمایت از انجمن برادری یک افزودنی جالب است که به طور مداوم در مکانیک‌های جامع ادغام شده است و ابزاری خوشایند و غیرقابل دست کم گرفتن است، به خصوص وقتی صحبت از فتح برج‌های بورجیا با سلاح‌های سنگین می‌شود.

و حالا که صحبت از «قدرت بیش از حد» شد: کمان پولادی در اختیار اتزیو این پتانسیل را دارد که از نظر تعادل بازی، تعیین کننده باشد. تا زمانی که در نبرد نزدیک نباشید، زمان کوتاه بارگیری مجدد در مقایسه با تپانچه، همراه با برد و نفوذ آن، به سرعت منجر به کاهش شدید قدرت نیروهای دشمن می‌شود. 

به خصوص به این دلیل که اگر مثلاً یک دسته از مزدوران را به دنبال دشمن بفرستید، خودتان هدف قرار نخواهید گرفت. در این موارد، می‌توانید از کمان پولادی تقریباً مانند تیراندازی با اسکیت استفاده کنید. این امر انگیزه را کاهش می‌دهد و این واقعیت که مهمات این سلاح دوربرد بسیار گران است، کمکی به آن نمی‌کند.

ترور ترکیبی

با توجه به نبردهای گاهاً تا حدودی متوقف شده‌ای که اتزیو تاکنون در ایتالیای رنسانس داشته است، اضافه شدن زنجیره‌های ترکیبی یک ارتقاء بسیار مفید است که نبردهای زیبا و طراحی شده را پویاتر می‌کند: اگر با موفقیت با حریف مقابله کنید و او را با این حرکت بکشید، می‌توانید با لمس یک دکمه حمله‌ای را آغاز کنید که دشمن مورد نظر را در یک حرکت به زمین می‌زند تا زمانی که یا دوباره ضربه بخورید (که می‌تواند به سرعت اتفاق بیفتد زیرا توجه خود را بر حفظ ترکیب متمرکز می‌کنید) یا دشمنان شکست می‌خورند.

البته، این امر نبردها را در برابر گروه‌های بزرگتر آسان‌تر می‌کند، اما نبردها، که حتی در بازی‌های قبلی به ندرت چالش برانگیز بودند، هنوز هم آسان نیستند، زیرا به ویژه دشمنان مسلح اکنون از فرصت‌های خود بیشتر استفاده می‌کنند و همیشه وقتی مشغول کار دیگری هستید به شما حمله می‌کنند. از طرف دیگر - و من برای این خیلی بیشتر ارزش قائلم - تمرکز دیگر روی نبردها نیست، بلکه روی داستان، گزینه‌های فرار و رویکرد به ماموریت‌ها است.

مشکلات قدیمی

با توجه به پیشرفت‌های متعدد و اضافات مثبتی که یوبی‌سافت در مقایسه با اولین ماجراجویی اتزیو ایجاد کرده است، که باعث شد فکر کنم "این همان بازی‌ای است که Assassin's Creed 2 باید می‌بود!"، حیف است که برخی از مشکلات هنوز حل نشده‌اند.

و منظور من از این حرف، بالا رفتن از نرده‌ها نیست، که پتانسیل استفاده نشده‌اش هنوز هم مرا آزار می‌دهد، اما آن را پذیرفته‌ام. متأسفانه، نقص‌های هوش مصنوعی که در بین جمعیت و نگهبانان دشمن وجود دارد، هنوز هم بسیار آشکار است. به لطف طراحی بهبود یافته ماموریت‌ها و مهم‌تر از همه، توزیع بسیار هوشمندانه‌تر دشمنان در دنیای بازی، تا حدودی تسکین یافته و احتمال تصادف کاهش یافته است. با این حال، مشکل اساسی فقط (البته اغلب با موفقیت) پوشانده شده است تا ریشه کن شود.

رفتار احمقانه نگهبان

این باعث می‌شود مشکلات اسکریپت‌نویسی، که باید تا انتها قبل از هرگونه اقدام/واکنش بیشتر انجام شود، بیشتر آشکار شود. یک مثال: در طول سفری در پشت بام‌های کاشی‌کاری شده رومی، اتزیو از تیغه پنهان خود برای از بین بردن دشمن بدون پنهان کردن او استفاده کرد. این عمل کشف نشد. دو قدم جلوتر، اتزیو توسط یکی از نگهبانان هوشیار دیده می‌شود. اتزیو پنهان می‌شود و نگهبان با "اسکریپت اکتشافی" خود برای جستجوی او به آخرین موقعیت شناخته شده خود بازمی‌گردد. این خوب است. این هیجان‌انگیز است. 

با این حال، نکته‌ی کمتر هیجان‌انگیز این است که نگهبان جستجوگر تنها حدود یک تا دو متر (و بنابراین در محدوده‌ی دید) از همکار مرده‌اش فاصله دارد، اما سپس به دلیل پیدا نشدن اتزیو برمی‌گردد. بنابراین، او به پست خود برمی‌گردد و دوباره از چپ به راست رژه می‌رود.

 این واقعیت که او اکنون رفیق مرده‌اش را پیدا می‌کند و یک اسکریپت "هشدار" جدید فعال می‌شود نیز خوب است، اما مشکل را برجسته می‌کند: نگهبانان قادر به واکنش به رویدادهای جدید در یک اقدام خاص تعیین‌شده توسط بازی نیستند. این فاقد پویایی خاصی است، که اگر می‌دانستید که نمی‌توانید از روال‌های واکنش خوب هوش مصنوعی برای اهداف خود سوءاستفاده کنید و بنابراین احساس امنیت زیادی کنید، هیجان بیشتری ایجاد می‌کرد.

به عنوان مثال، نگهبانانی که از کنار شما عبور می‌کنند، وقتی همراهی که من تقریباً از برج مراقبت ۴۰ متری پرتاب کرده‌ام، بین آنها فرود می‌آید، واکنش نشان می‌دهند و شمشیرهای خود را می‌کشند. اما آنها هرگز به فکرشان نمی‌رسد که به بالا نگاه کنند و احتمالاً نگهبانان نزدیک را آگاه کنند - چه حیف!

متاسفانه، جمعیت نیز گاهی اوقات واکنش کاملاً ناکافی نشان می‌دهند. آنها متوجه می‌شوند که شما چه زمانی تهدیدی ایجاد می‌کنید و عقب‌نشینی می‌کنند یا در مورد اقدامات اتزیو نظر می‌دهند، اما اشکالات مکرری مانند موارد زیر نیز وجود دارد که با این حال، می‌توان آنها را به اسکریپت‌های انعطاف‌ناپذیر نسبت داد.

اگر من یک رهگذر را با گرفتن، یک ضربه زدن و سپس رها کردن دوباره تهدید کنم، او در حالت شوک فرار می‌کند - خیلی خوب! با این حال، اگر او به نگهبانانی که همین الان از گوشه و کنار می‌آیند اطلاع دهد، حتی بهتر هم می‌شود، بنابراین احساس نمی‌کنم بتوانم از مجازات فرار کنم. مطمئناً، این فقط یک جزئیات جزئی است.

 اما این اسکریپت‌های هوش مصنوعی انعطاف‌ناپذیر به حدی جمع می‌شوند که تصور یک دنیای زنده بارها و بارها به خطر می‌افتد - هرچند هرگز به حدی که شما نخواهید ادامه دهید. یوبی مونترال به سادگی چیزهای جدید زیادی را بهبود بخشیده و در آن گنجانده است که انگیزه را بالا نگه می‌دارد.

تنوع کلیدی است

حتی ماموریت‌های مرتبط با روایت اصلی به طور قابل توجهی متنوع‌تر، از نظر روایی ساده‌تر و از نظر هماهنگی مرتبط‌تر به نظر می‌رسند. و خوشبختانه، آنها صرفاً به ترورهای صرف متکی نیستند.

البته، به عنوان عضوی از یک انجمن آدمکش، نمی‌توانید از این نوع وظایف اجتناب کنید، اما نقاط قوت طراحی ماموریت، مانند AC2 و تاخت و تاز آن به ارتفاعات بلند، بیشتر در وظایف غیرمعمول نهفته است - فقط در اینجا تنوع بیشتری نسبت به نسخه قبلی وجود دارد. به عنوان مثال، شما باید با گروگانی که گرفته‌اید به یک هدف خاص برسید. اما او نه تنها دائماً در گوش شما ناله می‌کند یا دائماً سعی در فرار دارد، به طوری که مجبور می‌شوید به دنبال او بدوید و بر او غلبه کنید، بلکه نگهبانانی که دائماً ظاهر می‌شوند نیز تضمین می‌کنند که شما نمی‌توانید در اینجا استراحت کنید.

یک تغییر جالب در مکانیک آشنا از نسخه قبلی نیز قانع‌کننده است. شما باید یک جعبه را که به شکل نگهبانان بورگیا درآمده است، حمل کنید. نکته برجسته: شما به دنبال همکارانتان نمی‌دوید، بلکه باید خودتان راه را پیدا کنید. اگر خیلی از مسیر ایده‌آل در کوچه‌ها دور شوید، رفقایتان به طور فزاینده‌ای مشکوک می‌شوند و در نهایت حمله می‌کنند.

یا ماموریتی که در آن ابتدا باید لباس‌های بازیگران را درآورید تا به عنوان یک شرکت‌کننده در یک نمایش عشای ربانی، مجبور شوید به همراه دیگر آدمکش‌ها به سمت موقعیت‌های خاصی بدوید. تازه سکانس ریلی که در آن با یک ماشین جنگی که توسط لئوناردو داوینچی برای بورگیاها ساخته شده، دیوانه‌وار فرار می‌کنید و سواره‌نظامی را که به سمت شما حمله می‌کند، هدف قرار می‌دهید. خب، این فقط یک ماموریت فرعی بود، اما همچنان روشن می‌کند که با وجود مکانیک‌های اساساً یکسان، در مقایسه با AC2، امکانات بسیار بیشتری را به کار می‌گیرید و علاوه بر اهداف ثانویه، با مهارت با سرعت و الزامات وظایف مختلف بازی می‌کنید.

زمان حال خسته‌کننده

با یک استثنا: ادغام زمان حال، که هنوز در بخش اول کنجکاوی را برمی‌انگیزد و فقط به عنوان یک وسیله سبکی در طول اولین سفر اتزیو به طور ناکافی مورد استفاده قرار گرفت. در نگاه اول، ایده تیم بسیار

جذاب به نظر می‌رسد: اکنون می‌توانید در هر زمانی از طریق منوی مکث از آنیموس خارج شوید - اگر بخواهید، زیرا ماجراجویی رومی واقعاً هیچ دلیلی برای ترک آنیموس به خواست خودتان به شما نمی‌دهد.

با این حال، اکنون تصمیم می‌گیرید دستگاه پیشرفته را ترک کنید. با این حال، پاداش فقط متوسط است. می‌توانید با دوستانتان در مخفیگاه صحبت کنید و در مورد انگیزه‌ها و پویایی گروهی آنها اطلاعات کسب کنید، اما فراتر از آن، این مکالمات هیچ ارزشی برای مکانیک ندارند - شما هیچ چیزی در مورد اسراری که می‌توانید با اتزیو یا دزموند کشف کنید، نمی‌آموزید. ایمیل‌هایی که می‌توانید به آنها دسترسی پیدا کنید نیز بی‌هدف و بی‌روح به نظر می‌رسند.

هدف از گشت و گذارهای محدود به زمان ممکن در خارج از مخفیگاه از طریق شهر کوچکی که ناخودآگاه شما را در خود جای داده است، نیز برای من مشخص نیست. می‌توانید در اطراف قدم بزنید. خب که چی؟ می‌توانید بپرید. خب که چی؟ اما من نتوانستم چیز ارزشمندی برای کاوش پیدا کنم. شاید ارتباط بین گذشته (اتزیو سرنخ‌ها را کشف یا پنهان می‌کند) و حال (دزموند آنها را پیدا یا رمزگشایی می‌کند) برای تکمیل تجربه بازی مفید بوده باشد. با این حال، از آنجایی که در پایان داستان، تمرکز بر زمان حال بیشتر می‌شود، آنقدرها هم که به نظر می‌رسد در بخش زیادی از گیم‌پلی بی‌فایده نیست.

از سوی دیگر، گذشته اتزیو به خوبی مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان یکی از ماموریت‌های اختیاری، می‌توانید بارها و بارها به دوران جوانی او سفر کنید و درباره شخصیتش بیشتر بدانید - ایده خوبی است. همانطور که ماموریت‌های به اصطلاح VR که احتمالاً به عنوان ادای احترامی به Metal Gear Solid 1 هیدئو کوجیما در PS1 در نظر گرفته شده‌اند، نیز همینطور هستند. در یک محیط مجازی، می‌توانید وظایف دشوارتری را در دسته‌های مختلف (مثلاً مبارزه، بالا رفتن، جستجو/پیدا کردن) انجام دهید. در حالی که این وظایف هیچ تاثیری بر خود دنیای بازی ندارند، چالشی اضافی ایجاد می‌کنند که می‌تواند زمان بازی را که از قبل هم زیاد بوده، بیشتر افزایش دهد.

موش و گربه در بخش چند نفره

انگار که کمپین انفرادی گسترده کافی نبوده، یوبی مونترال حتی به انجمن برادری یک حالت چند نفره هم داده است که یک بُعد رقابتی آنلاین جالب به ترورها اضافه می‌کند. فرضیه بسیار ساده است: شما نقش یک قاتل را بر عهده می‌گیرید که وظیفه دارد شخصیت دیگری را که شبیه او را می‌شناسید و موقعیت تقریبی او توسط قطب‌نما نشان داده شده است، بکشد. 

با این حال، اکنون موضوع این نیست که همه هدف NPC یکسانی داشته باشند و سریع‌ترین امتیاز را بگیرند. اگرچه این از دیدگاه گیم‌پلی جذاب خواهد بود، ایده یوبی‌سافت بسیار هیجان‌انگیزتر است. هر قربانی بالقوه انسان است: و نه تنها این: در حالی که شما به دنبال هدف خود هستید، خودتان در فهرست اهداف بازیکن دیگری قرار دارید.

شکار امتیاز، در حالی که برای بقا می‌جنگید، هیجان‌انگیزتر می‌شود و به دلیل این واقعیت که نقشه‌های با اندازه بهینه فقط توسط شخصیت‌هایی که می‌توانند دشمن یا قربانی نیز باشند، پر شده‌اند، هرگز نمی‌توانید واقعاً احساس امنیت کنید.

برای اینکه شناسایی نشوید، همان گزینه‌های اتزیو را دارید: می‌توانید در میان جمعیت قایم شوید، روی یک نیمکت بنشینید یا در کنار یک NPC با ظاهری مشابه قرار بگیرید و امیدوار باشید که دیده نشوید. و حتی اگر قاتل بالقوه خود را شناسایی کرده‌اید، خیلی دیر نشده است - اما اکنون باید سریع واکنش نشان دهید و یا فرار کنید، که در آن می‌توانید، به عنوان مثال، از درهای بسته شونده خودکار پشت سر خود به نفع خود استفاده کنید، یا سعی کنید حریف خود را موقتاً بی‌حس کنید و در نتیجه آنها را بی‌حرکت کنید. این واقعیت که در این حالت، آنها به طور طبیعی طعمه آسانی برای قاتل خود هستند، تنها باعث می‌شود که کشتار آنلاین پرتنش جذاب‌تر شود.

این واقعیت که شما نه تنها برای خود قتل، بلکه برای سبک (از پنهان شدن و غیره) امتیاز می‌گیرید، و حتی تلاش‌های موفق برای فرار و کشتن قاتلان بی‌هوش نیز پاداش می‌گیرند، به این معنی است که شما به سرعت در گرداب خطر، عطش خون و پاداش‌های نقدی گرفتار می‌شوید و مقاومت در برابر وسوسه شروع دور جدید را دشوار می‌کند.

وجود یک قاتل آنلاین با احتمال افزایش رتبه، مانند آخرین بازی‌های ندای وظیفه، که با ترفندهای مفید، گزینه‌های لباس اضافی و چشم‌انداز تغییرات جدید حالت‌های بازی، از جمله تعقیب و گریز موش و گربه مشارکتی پاداش داده می‌شود، بیشتر تقویت می‌شود.

با این حال، این سوال باقی می‌ماند که آیا دامنه بازی برای علاقه‌مند نگه داشتن طرفداران برای مدت طولانی کافی است یا خیر. از یک طرف در Assassins Creed Brotherhood، تنوع بسیار کمی در حالت‌های چند نفره وجود دارد و از طرف دیگر، انتخاب نقشه در نهایت بسیار محدود (سلام DLC!) می‌تواند مانع موفقیت بلندمدت حالت چند نفره بالقوه بسیار جالب و بسیار انگیزه‌بخش شود.

نقاط قوت

• دنیای گسترده بازی
• می‌توان آدمکش‌ها را استخدام و آموزش داد...
• می‌توان در هر زمانی انیموس را رها کرد...
• اهداف ماموریت ثانویه حتی کهنه‌کارها را به چالش می‌کشد
• حالت چند نفره بسیار هیجان‌انگیز...
• بومی‌سازی مثال‌زدنی
• ساختار ماموریت متنوع
• معماری جذاب
• کمپین ساده با طراحی شخصیت مناسب
• موسیقی متن اتمسفریک
• آینده‌نگری فوق‌العاده
• نبردهای دقیق طراحی شده
• انبوهی از وظایف اختیاری و مرتبط
• ترکیبی خوب از داستان و حقایق تاریخی
• ماموریت‌های واقعیت مجازی انگیزه بیشتری ایجاد می‌کنند
• داستان تمام قسمت‌های قبلی AC را به روشی باورپذیر در بر می‌گیرد
• ماموریت‌های خرید، سلاح‌ها/زره‌های ویژه را باز می‌کنند
• حملات ترکیبی احتمالی، پویایی نبردها را افزایش می‌دهد
• سم، سلاح و زره می‌خرد
• نقشه واضح
• زمان بارگذاری قابل قبول
• دشمنان را می‌توان خلع سلاح کرد
• سلاح‌های دشمن را می‌توان استفاده کرد
• واژگان گسترده
• زره‌ها را می‌توان رنگ‌آمیزی کرد
• چیزهای زیادی برای کشف کردن

نقاط ضعف

• کمان پولادی خیلی قدرتمند است
• پتانسیل تاکتیکی به طور کامل مورد استفاده قرار نمی‌گیرد
• اما چیز زیادی برای انجام دادن یا کشف کردن وجود ندارد
• قاتلان به سرعت بسیار قدرتمند می‌شوند
• می‌تواند گسترده‌تر باشد
• گاهی اوقات هوش مصنوعی خشن
• گاهی اوقات رفتار جمعیت باورنکردنی
• پیشرفت‌های گرافیکی به قیمت پاپ‌آپ‌ها/فیدها
• موارد نامشخص
• پارگی (عمدتاً ۳۶۰ درجه)
• بالا رفتن از ریل‌ها عمدتاً بدون چالش است
• آزمون و خطای گاه به گاه